İnsanların var oluşundan bu yana üzerine vazife edindiği doğayı terbiye etme çabaları ve doğa karşısında ne kadar güçsüz olduğumuz konusunu çok yalın bir dille anlatan eşsiz bir yapıt. Saramago, eserinde hiç bir özel isime yer vermemiş ne kahramanların adlarını belirtmiş, ne ülke ne de bulundukları şehrin ismini kullanmış ama kitap 1998 yılında sahibine Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandırmaktan da geri kalmamış. Saramago'nun bu kitabı çok büyük bir tesadüf eseri pandemi günlerinden önce elime geçti ve beni karantina günlerine psikolojik olarak hazırladı. Çünkü kitapta bir anda, toplumsal görme bozukluğu felaketine uğrayan insanların düştüğü durumlar, günümüzdeki Covid-19 salgınının manzaralarını çağrıştırıyor. Çok ilginçtir ki, kitabın sonunda insanlar salgından kendi çabalarıyla değil, doğanın onlara bir lütfuyla kurtuluyorlarlar. Saramago'nun eserinde, insanın doğa karşısındaki çaresizliğini okurken, gözümün önüne hep konuşulan sosyal mesafe, hijyen, sokağa çıkma yasağı vs....