Saramago, eserinde hiç bir özel isime yer vermemiş ne kahramanların adlarını belirtmiş, ne ülke ne de bulundukları şehrin ismini kullanmış ama kitap 1998 yılında sahibine Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandırmaktan da geri kalmamış.
Saramago'nun bu kitabı çok büyük bir tesadüf eseri pandemi günlerinden önce elime geçti ve beni karantina günlerine psikolojik olarak hazırladı. Çünkü kitapta bir anda,
toplumsal görme bozukluğu felaketine uğrayan insanların düştüğü durumlar, günümüzdeki Covid-19 salgınının manzaralarını çağrıştırıyor. Çok ilginçtir ki, kitabın sonunda insanlar salgından kendi çabalarıyla değil, doğanın onlara bir lütfuyla kurtuluyorlarlar.
Saramago'nun eserinde, insanın doğa karşısındaki çaresizliğini okurken, gözümün önüne hep konuşulan sosyal mesafe, hijyen, sokağa çıkma yasağı vs. gibi konular geldi. Acaba, Saramago bu kitabın konusunu kurgulamadan önce dünyada hüküm sürmüş ve binlerce insanın ölümüne sebep olmuş diğer salgınları incelemiş ve o salgınların süreçlerini bu eserine uyarlamış olabilir mi? diye düşündüm. Peki öyleyse yıllar geçmesine rağmen insanoğlu, bu tarz durumlardan hiç mi ders alamamış?
Gelelim Kitabın Ana Temasına
Yazar eserinde görme bozukluğunu metafor olarak kullanmıştır. İnsanların içinde bulunduğu sosyal ve toplumsal kokuşmuşluk gözler önüne serilmiştir. Körlük olsa da olmasa da insanlar, bu kokuşmuşluğun içinde zaten yaşamaktadırlar. İnsanların içlerinde bulunduğu bu acı durumları anlayabilmeleri ve harekete geçebilmeleri için her hangi bir duyu organlarını kaybetmelerine gerek yoktur.
Yorumlar
Yorum Gönder