DİNCİLER ve ULUSALCILAR ARASINDAKİ NEGATİF KORELASYON (ÖTEKİLEŞTİRME)
Kendisini ahlaklı, vatansever, duyarlı vatandaş veya muhafazakar ilan etmiş kişilerin okumasında yarar vardır. Çünkü bu kişiler öncelikle sistemin tam istediği zihniyet olduklarını bilmelidirler.
Ülkeyi yönetenlerin bile sebebini tam olarak bilmediği sonuçlardan sonra (Akp nin Suriye, İran ve Mısır politikalarıyla beraber Güneydoğu Anadolu politikaları olduğu düşünülüyor fakat cemaatin dershaneleri masallarıyla halka servis ediliyor) kılıçlar çekildi ve beklenmedik bir şekilde mütemmin cüz diye tabir edilen cemaat AKP ikilisi 17 Aralık itibariyle birbirine girdi. Beklenmeyen bu durum, haliyle iki tarafın da kirli çamaşırlarını ortaya çıkardı. Yıllardır yargı kanalıyla saçma sapan kovuşturmalar, gözaltılar, müebbet hapis cezaları veren savcı ve hakimlerin basın sözcülüğünü, avukatlığını yapan AKP, cemaati tukaka ilan etti ve binlerce (yaklaşık 5.000) bürokratın görev yerini paralel devlet hikayeleriyle değiştirdi.
28 Şubat sürecinin asıl amacı buydu aslında. Ümmetçi tayfa ve yeşil sermayenin devletin kurum ve kuruluşlarının içindeki kritik yerlerinde yuvalanmasını engellemekti. Bu operasyon askeri vesayet yerine eğitimdeki reformist politikalarla da yapılabilirdi (muhtemelen halkın ıslah edilmesi daha uzun sürecekti ama daha etkin ve kalıcı sonuçlar verebilecekti) böylece mütedeyyin kesimlerin TSK ya olan kin ve nefretinin de önüne bir nebze geçilmiş olurdu. Yazılı ve görsel basının desteğiyle yapılacak reformlar, hem ülkemizdeki nasyonel sosyalist parti (CHP, İP vs.) seçmenlerinin şeriat gelecek paranoyaklarını hem de, başörtüsü, kuran kursu, imam hatip üzerinden siyaset yapan partilerin (MHP, AKP, Saadet vs.) seçmenlerinin din elden gidiyor paranoyaklarını engelleyebilirdi. 28 Şubat süreci yıllardan bu yana gelen yanlış politikalar yüzünden, birbirinden beslenmek suretiyle siyaset yapan liderler ve onlara ait seçmen görüşlerini doğurmuştur. Ötekileştirme politikasıdır bunun adı. Ulusalcılar olmadan dincilerin siyaset yapması mümkün değildir veya ümmetçi tayfa demeçleriyle, yasalarıyla, aldığı kararlarıyla varlığını hissettirmezse, Atatürkçülerin siyaset yapması hatta varolması mümkün değildir (Bu siyaset yıllarca sürüp gitmiştir biri diğerinin saçına başına karışmıştır diğeri de onun Atatürkçülüğüne milliyetçiliğine laf atmıştır).
12 yıl önce nasıl askeri vesayet tedricen tasfiye sürecine girdiğinde dincilere gün doğduysa, bugün de cemaatle ve muhtemelen Amerika ile çekilen kılıçlar ulusalcıların ağzını sulandırmıştır. Öncelikle şunun çok iyi bilinmesi gerekmektedir ülke sevmek, vatan sevmek kedi köpek sevmeye benzemez. Yok cumhuriyetin çocuklarıyız yok Mustafa Kemal’in askerleriyiz marvatallarıyla sorunların nerede olduğunu görmeye çalışmadan yaralı bir aslan gibi sağa sola saldırmak sermaye gruplarının manipule ettiği yönlendirdiği cahiller ordusunu oluşturmaktır başka bir şey değil. Çünkü bu ülke, iki üç partinin egoları yüzünden karşılıklı demeçlerle atışıp birbirlerine grev ve lokavtlarla cevap verip sırf rakibine fayda sağlanmasın düşünceleriyle askeri darbenin çağrıldığı yılları görmüştür. 12 Eylül zamanında yapılan ötekileştirme politikasının tıpkısı (ya solcusundur ya da sağcı başka bir şansın yok) 28 şubat ve hatta daha öncesinden planlanarak günümüze kadar devam ettirillmektedir. O günlerde uygulamaya konan ötekileştirme politikayarıyla bu günler arasında teorik olarak bir fark yoktur sadece uygulanan siyasetin ihtivası değişmiştir (Atatürkçü, şeriatçı, ulusalcı, dinci vs.)
Çağdaş küldürün en rahat manipule edilecek unsurlarından birisi barışı koruma kavramıdır. Bu genel geçer önermenin asıl hedefi eylem yapmamak, protesto etmemek, haksızlıklara karşı çıkmamaktır. O yüzden ötekileştirme oyunlarını yutmayan, sistem içerisinden birini diğerinden ayırt etmeyen (sermaye ile yönetme çabasına giren her görüş aynıdır bir birlerinden farkları sadece uygulama değişikliğidir) zorba uygulamalar ile elinden herşeyi alındığı için şiddetle tepki veren realist entellektüel insanlar genel geçer önermelerin bir de bu şartlandırması ile mücadele etmek zorundadırlar. Çünkü o insanlar artık sözüm ona barışı koruyan değil bozan kişiler olmuşlardır. Bu kişiler devletin eli silahlı kuvvetlerinin müdahalesi ve yargı iş birliği ile bertaraf edilmek zorundadırlar. Amaç barışın korunması, huzurun sağlanması gibi tezahuratlarla dillendirilse de, aslen ötekileştirilemeyen insanların yaşam alanlarını, ekonomilerini, özgür düşünce haklarını gasp eden, bu gasp sürerken de, hiyerarşinin içindeki kilit insanların mutlak güvenliğini daimi kılmaktır. Cumhuriyet tarihinden bu güne yapılan koalisyonlar, darbeler, yolsuzluklar şunu göstermiştir ki, devlet eli altındaki hiç bir kurum veya kuruluş barış veya huzuru düşünmez onlar susmayı bilen koyun gibi insanlar isterler. Barış ve huzuru düşünseler bile onu var edecek organizasyonlar içerisinde olamazlar, aksine sermaye yanlısı faşist uygulamaları yüzünden tam tersine kavga ve gürültünün sebebi haline gelirler.
Bu tuzağa düşen insanlar genellikle kendilerini, devletine milletine bağımlı, vatansever, ekmek yediği yere ihanet etmeyen kişiler olarak tanımlarlar. Bu zihniyetlerin budalalıkları bir yana, önüne atılan her kemiği, kendisine kemir emri verilen ölçüde kemirerek karınlarını doyurmaya çalışan kuduz aşıları vurulmuş kulakları küpelenmiş sokak hayvanlarından bir farkı yoktur. Vatan millet sakarya veya din iman namaz türban naralarıyla sömürülmeye layıktırlar.
FEHMİ KARAGÜL
Ülkeyi yönetenlerin bile sebebini tam olarak bilmediği sonuçlardan sonra (Akp nin Suriye, İran ve Mısır politikalarıyla beraber Güneydoğu Anadolu politikaları olduğu düşünülüyor fakat cemaatin dershaneleri masallarıyla halka servis ediliyor) kılıçlar çekildi ve beklenmedik bir şekilde mütemmin cüz diye tabir edilen cemaat AKP ikilisi 17 Aralık itibariyle birbirine girdi. Beklenmeyen bu durum, haliyle iki tarafın da kirli çamaşırlarını ortaya çıkardı. Yıllardır yargı kanalıyla saçma sapan kovuşturmalar, gözaltılar, müebbet hapis cezaları veren savcı ve hakimlerin basın sözcülüğünü, avukatlığını yapan AKP, cemaati tukaka ilan etti ve binlerce (yaklaşık 5.000) bürokratın görev yerini paralel devlet hikayeleriyle değiştirdi.
28 Şubat sürecinin asıl amacı buydu aslında. Ümmetçi tayfa ve yeşil sermayenin devletin kurum ve kuruluşlarının içindeki kritik yerlerinde yuvalanmasını engellemekti. Bu operasyon askeri vesayet yerine eğitimdeki reformist politikalarla da yapılabilirdi (muhtemelen halkın ıslah edilmesi daha uzun sürecekti ama daha etkin ve kalıcı sonuçlar verebilecekti) böylece mütedeyyin kesimlerin TSK ya olan kin ve nefretinin de önüne bir nebze geçilmiş olurdu. Yazılı ve görsel basının desteğiyle yapılacak reformlar, hem ülkemizdeki nasyonel sosyalist parti (CHP, İP vs.) seçmenlerinin şeriat gelecek paranoyaklarını hem de, başörtüsü, kuran kursu, imam hatip üzerinden siyaset yapan partilerin (MHP, AKP, Saadet vs.) seçmenlerinin din elden gidiyor paranoyaklarını engelleyebilirdi. 28 Şubat süreci yıllardan bu yana gelen yanlış politikalar yüzünden, birbirinden beslenmek suretiyle siyaset yapan liderler ve onlara ait seçmen görüşlerini doğurmuştur. Ötekileştirme politikasıdır bunun adı. Ulusalcılar olmadan dincilerin siyaset yapması mümkün değildir veya ümmetçi tayfa demeçleriyle, yasalarıyla, aldığı kararlarıyla varlığını hissettirmezse, Atatürkçülerin siyaset yapması hatta varolması mümkün değildir (Bu siyaset yıllarca sürüp gitmiştir biri diğerinin saçına başına karışmıştır diğeri de onun Atatürkçülüğüne milliyetçiliğine laf atmıştır).
12 yıl önce nasıl askeri vesayet tedricen tasfiye sürecine girdiğinde dincilere gün doğduysa, bugün de cemaatle ve muhtemelen Amerika ile çekilen kılıçlar ulusalcıların ağzını sulandırmıştır. Öncelikle şunun çok iyi bilinmesi gerekmektedir ülke sevmek, vatan sevmek kedi köpek sevmeye benzemez. Yok cumhuriyetin çocuklarıyız yok Mustafa Kemal’in askerleriyiz marvatallarıyla sorunların nerede olduğunu görmeye çalışmadan yaralı bir aslan gibi sağa sola saldırmak sermaye gruplarının manipule ettiği yönlendirdiği cahiller ordusunu oluşturmaktır başka bir şey değil. Çünkü bu ülke, iki üç partinin egoları yüzünden karşılıklı demeçlerle atışıp birbirlerine grev ve lokavtlarla cevap verip sırf rakibine fayda sağlanmasın düşünceleriyle askeri darbenin çağrıldığı yılları görmüştür. 12 Eylül zamanında yapılan ötekileştirme politikasının tıpkısı (ya solcusundur ya da sağcı başka bir şansın yok) 28 şubat ve hatta daha öncesinden planlanarak günümüze kadar devam ettirillmektedir. O günlerde uygulamaya konan ötekileştirme politikayarıyla bu günler arasında teorik olarak bir fark yoktur sadece uygulanan siyasetin ihtivası değişmiştir (Atatürkçü, şeriatçı, ulusalcı, dinci vs.)
Çağdaş küldürün en rahat manipule edilecek unsurlarından birisi barışı koruma kavramıdır. Bu genel geçer önermenin asıl hedefi eylem yapmamak, protesto etmemek, haksızlıklara karşı çıkmamaktır. O yüzden ötekileştirme oyunlarını yutmayan, sistem içerisinden birini diğerinden ayırt etmeyen (sermaye ile yönetme çabasına giren her görüş aynıdır bir birlerinden farkları sadece uygulama değişikliğidir) zorba uygulamalar ile elinden herşeyi alındığı için şiddetle tepki veren realist entellektüel insanlar genel geçer önermelerin bir de bu şartlandırması ile mücadele etmek zorundadırlar. Çünkü o insanlar artık sözüm ona barışı koruyan değil bozan kişiler olmuşlardır. Bu kişiler devletin eli silahlı kuvvetlerinin müdahalesi ve yargı iş birliği ile bertaraf edilmek zorundadırlar. Amaç barışın korunması, huzurun sağlanması gibi tezahuratlarla dillendirilse de, aslen ötekileştirilemeyen insanların yaşam alanlarını, ekonomilerini, özgür düşünce haklarını gasp eden, bu gasp sürerken de, hiyerarşinin içindeki kilit insanların mutlak güvenliğini daimi kılmaktır. Cumhuriyet tarihinden bu güne yapılan koalisyonlar, darbeler, yolsuzluklar şunu göstermiştir ki, devlet eli altındaki hiç bir kurum veya kuruluş barış veya huzuru düşünmez onlar susmayı bilen koyun gibi insanlar isterler. Barış ve huzuru düşünseler bile onu var edecek organizasyonlar içerisinde olamazlar, aksine sermaye yanlısı faşist uygulamaları yüzünden tam tersine kavga ve gürültünün sebebi haline gelirler.
Bu tuzağa düşen insanlar genellikle kendilerini, devletine milletine bağımlı, vatansever, ekmek yediği yere ihanet etmeyen kişiler olarak tanımlarlar. Bu zihniyetlerin budalalıkları bir yana, önüne atılan her kemiği, kendisine kemir emri verilen ölçüde kemirerek karınlarını doyurmaya çalışan kuduz aşıları vurulmuş kulakları küpelenmiş sokak hayvanlarından bir farkı yoktur. Vatan millet sakarya veya din iman namaz türban naralarıyla sömürülmeye layıktırlar.
FEHMİ KARAGÜL
Yorumlar
Yorum Gönder